Ofc, na samym początku podkreślę i zakreślę, że:
1) jestem uosobieniem socially awkward penguina, więc... No wiecie, znam się na tym jak pies na sztuce *blink*
2) skoro i tak większość zdegradowała słowo miłość, to dałam się wciągnąć w tą grę - w każdym razie, ilekroć tutaj napiszę miłość, mam na myśli to popularne zauroczenie, którym ostatnio się zaraziłam - smutne, nie? :/ [a przynajmniej mam nadzieję, że chodzi mi o zauroczenie...].
Na photoblogu zaczęłam się za bardzo wkręcać w próbę wylania i nie skończyło się to jakkolwiek sensownie... I mean:
Dotarłam do tego momentu w życiu, w którym rozumiem, że sama nie udźwignę swojego ciężaru, ale... Jednocześnie dowiaduję się, że zmuszona jestem dźwigać go sama, bo nie mam nikogo, kto mógłby mi pomóc. Wiecie, że tu wcale nie chodzi o przyjaźń - doskonale to wiecie... W końcu zrozumiałam sens w bezsensie. Głupi przykład: dziewczyny piszące TO imię w zeszycie. WSZĘDZIE. To jest żałosne i śmieszne... Do momentu, w którym dorastasz do odpowiedzi na pytanie: po co? Dlaczego? Zamykając oczy widzisz jego uśmiech, wyłączając muzykę, słyszysz jego głos. Czekając na koleżankę, w tłumie wcale nie wypatrujesz tej dziewczyny - to dzieje się poza wolą. Nie potrafisz nad tym zapanować, to się po prostu dzieje...
I przeraziło mnie to, jak prawdziwe to kurestwo jest! W sensie... Próba opisu bezsensownego dla mnie uczucia, w trakcie okazała się być jednak prawie sensowna i... Kurcze, przeraziło mnie to na tyle, że postanowiłam podzielić się tym... Tutaj. O 1 w nocy... Mając na 8, z busem o 7.
Nie trudno się domyślić, że boję się nowości, a skoro o tym wspominam, to równie prosto jest też wpaść na to, że owe uczucie jest dla mnie tym bardziej ciężkie [brawo, awansowałeś na szczeblu Sherlock, detective skills: +5]. Bleah, wzdrygam się na samo słowo "uczucie". Fe. Jak widać, nie jestem typową dziewczyną, która wylewnie opowiada o swoich uczuciach każdej nowo poznanej osobie. No cóż, w sumie robię to teraz... Hmm... Ty hipokrytko! W każdym razie chodzi o to, że nie lubię poruszać tego tematu - no wiecie, zostałam wychowana głównie przez tatę, znajdźcie mi proszę faceta, który zawsze i wszędzie, każdemu mówi o swoich uczuciach [i nie bierzcie go od razu dla siebie - podzielcie się!... :|]. Moja kobieca natura się z tym buntuje i... Tutaj dochodzimy do paradoksu: co zrobić, kiedy uczucia [feee] się we mnie kotłują, a:
a) nauczona jestem o tym nie mówić zbyt wiele
b) pragnę KAŻDEMU O TYM GADAĆ, BO JESTEM BIEDNA I POTRZEBUJĘ POCACANIA PO GŁOWIE :|
Hm. Powiedzmy, że to mamy przerobione... Wracając: znalazłam perfekcyjny sposób na poradzenie sobie z tym - owszem, jest to wylewanie swojego majestatycznego "ojapierdolę-światauczuć" tutaj, do internetu, z głębszą nadzieją, że pozostanie to w jakimkolwiek stopniu niedostrzeżone *blink*. Od klasy drugiej gimnazjum prowadzę photobloga, na którym rozpaczam i muszę przyznać, że ma to swoje zalety. Spore. Jako, że pbl zaczął się robić.... Zbyt otwarty, postanowiłam poszukać nowego miejsca, na cały ten bałagan i... Tak oto tworzę oba te miejsca i gubię się w tym. Whatever - "tło już mamy", czas na ciąg dalszy spraw i sprawostek [to słowotwórstwo! To się docenia!... :|]
Każdy ma swój ciężar i każdy radzi sobie z nim na swój indywidualny sposób - nie ma uniwersalnej rady, która w takim samym stopniu pomoże każdemu. Niektórzy potrzebują silnego kopa, inni potrzebują pogłaskania po główce. Są jeszcze tacy, którzy potrzebują obu naraz! To jest dopiero trudne do rozgryzienia! :D Czy ja wiem, czego ja potrzebuję... Nie. Nie mam pojęcia. Dlatego szukam obu tych rozwiązań, z nadzieją, że któreś zadziała - no chwilowo nie miałam szczęścia. W każdym razie ten bagaż [nie uznawaj tego za ciężar, czy zbędny balast, a możesz się uznać za szczęśliwego człowieka *blink*] rozwija się razem z nami - a, jak ostatnio odkryłam: udało mi się osiągnąć kolejny stopień rozwoju i... Ów ciężar się zwiększył - tak, żeby równowaga została utrzymana: doszło wiele pozytywnych opcji, ale każda z nich, potrzebuje swojej przeciwwagi, czyż nie?... Chwilowo muszę to zrozumieć, przyzwyczaić się. Chciałam zrobić to powolutku, na spokojnie, ale... Progres, który przyszedł w okolicach przełomu lipca z sierpniem*, nie doczekał się spokojnego czasu na ogarnięcie, bo zostałam rzucona na kurewsko głęboką wodę już piętnastego[w każdym razie jakoś w tej okolicy]. Uwaga: uderzyło we mnie... Fuj, zauroczenie. Znaczy... Ogółem trwało ono już nieco dłużej, ale to "wcześniej" działało na tej zasadzie, co wszystkie moje dotychczasowe "zauroczenia" - wiecie jak bawi mnie moja "miłoźdź" do Konrada? No ładny chłopiec z niego, i co z tego? :D Dobra, w każdym razie tego [chyba]piętnastego sierpnia przekonałam się, że to jednak nie jest to samo, że to jest coś większego. Wtedy nie wiedziałam co to... Och, jakże wspaniale było nie wiedzieć! Budziłam się i kładłam spać z uśmiechem, automatycznie. Patrzyłam na telefon i... Ach, piękne czasy *blink*. W nawyk weszło mi szczęście, bo człowiek, którego znałam głównie z jego wad, zaczął pokazywać mi kolejne, ale jednocześnie wyciągając na wierzch swoje pozytywne strony. Słowem: byłam szczęśliwa z założenia, bo przecież wiedziałam, że napisze. Nie zakładam nigdy, czy coś się uda, lub nie: związki są dla mnie czarną magią, więc to chyba jedyna dziedzina życia, której dałabym tag: yolo [ach, te żarty.. Takie zabawne...]. Ale, jak na mnie przystało - szczęście nie mogło trwać wiecznie. Nastąpiło uderzenie, które dosłownie mnie połamało duchowo. Pozbierałam się z nadzieją, że uda mi się przyjaźnić z tym człowiekiem - to jest dla mnie zbyt cenna osoba, żebym mogła ją tak po prostu odstawić. [prawie] Pozbierałam się po tym ciosie [wcale nie] stosunkowo dość szybko. Niedługo po nim, nastąpił kolejny, który zabolał jeszcze bardziej, niż ten poprzedni. Nie sądziłam, że słowo pisane może AŻ TAK człowieka zaboleć.
"nie ufam ci"
Oh well. Po tym też się... No dobra, to mój blog, pisany głównie dla mnie - nie pozbierałam się do dzisiaj :P
Boli za każdym razem, kiedy widzę ich razem, wiesz? Próbowałam już "mam nadzieję, że ona okaże się wredną suką i go skrzyw..." nie potrafiłam skończyć własnej myśli i bardzo szybko ją zanegowałam. Nie chcę, żeby on cierpiał. Nawet, jeśli ma to oznaczać cierpienie dla mnie - idc, nie chcę, żeby spotkała go jakakolwiek krzywda. Taa... I tutaj zaczęło się moje "wait, what?!". No i stało się nieuniknione: uświadomiłam sobie, że dopadło mnie cholernie silne zauroczenie. Bo samoświadomość to podstawa, nie? Heh...
Pokochałam to, czego nienawidziłam: narcyz też potrafi być uroczy. Cholera! To takie irytujące, że nie mogę zapanować nad sobą i że po prostu nie potrafię tego ot tak wyłączyć!
Zamykając oczy widzisz jego uśmiech, wyłączając muzykę, słyszysz jego głos. Czekając na koleżankę, w tłumie wcale nie wypatrujesz tej dziewczyny - to dzieje się poza wolą. Nie potrafisz nad tym zapanować, to się po prostu dzieje...
Twoje myśli krążą wokół tego imienia... Dostrzegasz magię czającą się za głupim zlepkiem liter... Czytając, wystarczy maleńkie rozproszenie - spokojnie, twoje myśli szybciutko znajdą bezpieczny tor prowadzący do konkretnej stacji - czy naprawdę muszę pisać, jak nazywa się ta stacja? *blink*
Szerzy się jak zaraza i nieregularnie zbiera swoje krwawe żniwo cierpienia.
Przychodzi zawsze nie w porę i odbiera to, czego tak bardzo pragniemy...
Miłość jest dziwnym zjawiskiem - daje i odbiera nadzieję, a tak - wedle kaprysu.
Powiedzcie mi teraz, jak taką sukę lubić? :/
Zresztą - czy to faktycznie jest zauroczenie? A może to tylko... No kurcze, nie znam słowa, które określiło by ten stan, który jest nieco mniejszy od zauroczenia - bliżej temu to znajomości, ale... Puf, nie wiem - czuję się ograniczona językiem. Przecież... Wcale nie muszę odczuwać miłości - to tylko dobroć serca. Ja tylko chcę, żeby był szczęśliwy, żeby nie cierpiał. Tylko zastanawiam się za każdym razem, czy bezpiecznie wrócił do domu i jak minął mu dzień. Przecież to nic wielkiego chcieć dla niego jak najlepiej nawet własnym kosztem - pf, przecież każdy tak robi!... Nie, wcale mnie to nie bawi. To mnie przytłacza, przeraża... Ale zdecydowanie nie bawi.
Bawi mnie też to, że staram się przerzucić na kogoś innego - przecież wcześniej to nie było takie ciężkie. Per Ciapcia - widuję go często, ale... Co z tego? No ładny ma uśmiech i... No i co z tego? Chłopak z przystanku też z pewnością jest uroczy, ale... Co mi po tym? Najpiękniejsza dziewczyna jaką w życiu widziałam jest... No cóż, podziwiam jej urodę. Każdego chciałabym poznać, ba! Może nawet nawiązać relacje znajomy, kumpel - kto wie, może i przyjaciel?... Ale... No to nie jest to samo... Nikt mnie nie zafascynował... A chciałabym... Oj chciałabym...
W sumie nie potrafię zrozumieć swojego starego podejścia do tej sprawy. Każdy zakochany jest wyżej ode mnie na szczeblach rozwoju osobistego - nigdy nie niżej. Każde uczucie, które jest dla mnie nowe, zapewnia jego posiadaczom status ponad mną. Ciekawe, jak wiele można w sobie zmienić, uświadamiając sobie tak proste rzeczy.
Ile razy jeszcze źle trafię?...
Ile razy będzie tak boleć, hm?
____________
* spójrz jak śmiesznie - tocz ja mam wtedy urodziny :D
+ tak troszku bardziej z dupy:
Najważniejszym jest chcieć się zmienić.
Bez tego nie osiągniesz niczego.
Niestety znam wielu ludzi, którzy mają problemy ze sobą, ale...
Nie chcą się zmieniać.
Punkt widzenia zależy od punktu patrzenia.
Limited word, for limited perspective.
Ludzie, którzy nie chcą zmian, a doskonale wiedzą, że ich potrzebują, są...
Atencyjnymi kurwami, a przynajmniej moim zdaniem.
Nobody likes attention whores.
A uwaga kiedyś się kończy, bo...
Czasami każdy się poddaje w ważnych dla niego sprawach.
Nie sprawiajcie, że będziecie przegranymi w oczach przyjaciela.
To wcale nie jest tak, że on ma na was "wyjebane",
on po prostu wie, że czasami trzeba coś zmienić, bo wasz ból i wasza rozpacz
ściąga na dno nie tylko was samych.
Obiecasz mi, że zrozumiesz konieczność zmian i, wiem jak przerażające są zmiany, uwierz mi - wiem to, podejmiesz się walki ze złymi nawykami po to, żeby zrobić miejsce tym nowym, lepszym?
Gdyby zmiany nie były konieczne, nie mielibyśmy cywilizacji, tak sądzę.
To zmiana potrzeb zapewniła nam najcudowniejszego kompana - komputer.
Doceńmy zmiany.
To dobra przyjaciółka, niekoniecznie wróg.
Przypomnę, prawdopodobnie nie ostatni raz:
jeśli wymagasz tutaj głębszego sensu, to...
Polecam zmienić stronę i zapomnieć o tym,
co właśnie przeczytałeś.
Dobranoc *blink*
